دارم احساست مي كنم

وجود خاموشت را

وجودي كه نخواستيم با دميدن در ان شعله ورت كنيم تا اتش سوزانت دلمان را به اتش نكشد.

نمي دانم چرا !

چرا شراره هاي وجود تو را ناديده گرفتيم و با چشم بربستن خواستيم تو را نيز ناديده گيريم

ولي اينك حس مي كنم   لمس مي كنم   مي بينم كه داري در اعماق دلم خانه مي سازي . خانه ي كه ما ويرانش كرديم .

صداي زمزمهايت را مي شنوم ولي ديگر ديرست براي هر سه ي ما ديرست

براي من

تو

او

شك ندارم انچه كه در اعماق دلم تكان مي خورد در ته ته دل او نيز تكان مي خوردولي اينبار جور دگر.

اما باز ديرست .

اي عشق ، عشقي كه توانستي در غل و زنجيري كه ما اسيرت كرده بوديم دوام اوري اينبار دوباره لحظات مان ، نگاهمان غل و زنجير اهني تو را ذوب كرد ولي اينبار نيزديرست .

(بهم نگيد كه هيچ وقت دير نيست چون ديره هر سه ي ما مي دونيم كه ديره .خيلي دير.)

اي كاش ارام و بي حركت مي ماندي تا اينك اين همه دوري ازارمان ندهد تا براي ديدن هم ثانيه هاي ساعت را چشم بسته به شمارش لبانمان نياوريم . اي كاش سالهاي پيش شيطنتهاي كنوني ات را مي كردي تاناديده گرفته نمي شدي. مي دانم كه هيچ وقت هيچ كدام از ما را نخواهي بخشيد ولي بدان اگر ما ،ما شديم بخاطر وجود تو بود. اما حضورت را بيان نكرديم .به قطرات اشكي كه از چشمانمان مي چكد قسمت مي دهيم دوباره در سكوت زندگي كن و براي خويش حصاري بساز تا وجودت به رسوايي نكشد .

خود نيز مي داني كه ديرست خيلي دير.

براي ما راهي نيست جز پنهان كردنت و پنهاني عشق ورزيدن .

امشب كه واژه ها به ذهنم هجوم اوردند و مرا وادار بر ان كردنند كه برايت بنويسم نمي دانم از چه برايت بگويم . از كدامين خاطره كه با هم ساختيم و از كدام زخم كه هر لحظه با لحظات دوريمان عجين مي شود و دردي بر سينه ام مي زند كه شايد اين واژه ها براي مرحم ان باشد .

اي ناش مي دانستي كه برايت مي نويسم . اي كاش مي دانستي كه با چه عشقي انها را كنار هم ميگذارم و با چه چشمان گرياني برايت از تاري زندگيم و دوري لحظه لحظه ي تو مي نويسم .

مي دانم كه مي داني كه ثانيه ثانيه هاي زندگيم با ياد تو ورق مي خورد و مي دانم كه به ياد داري كه برايت اين چنين گفتم كه اگر به ياد هم باشيم فاصله ها نخواهند بود.

باور كن كه بر اين باور هستم و هنوز به ياد تو و در كنار توام .

ولي چشمانم مجال نمي دهد، سينه ام پر از بعضي ست كه مي خواهد بشكند و ذهنم بدنبال بهانه اي براي پيدا كردن واژه ي تا از درد دلم بگويم . پس بگذار برايت با همين حال بنويسم . بگذار بگويم كه اين حال و هوا را دويت دارم و رنج بردن براي دوريت را مي پرستم .

بگذار بگويم انچه را كه ته ته دلم سالها مانده و خاك غربت و اشنايي بر ان نشسته . اي كاش مي توانستم مهر فراموشي بر نگاهت زنم و چشم بر چشمانت بندم و اي كاش صداي قدمهايت بوي از بازگشت نمي داد تا غنچه ي اميد در جاي پاهايت نمي رويد .

مي داني بيانم از چه مي گويد از بي وفايي تو............(خيلي بي معرفتي ........مي دونم كه توهم مثل من....... خيلي بي معرفتي اخه لعنتي حالا كه رفتي پس چرا هنوز به يادتم ، چرا روحم ازاد نمي شه ، چرا قلبم هنوز در غل و زنجير كلام توست . چرا چشم بر راهم ، چرا ستاره ها را مي شمارم و اميد به شب مهتابي بستم تا در كنار هم با ستاره ها لحظه هاي عاشقانه ترسيم كنيم .اخه خودت بگو هنوز هم بايد ادم بي معرفتي مثل تو رو دوست داشته باشم .) اي كاش تموم مي شد اي كاش اين واژه ها تموم مي شد تا دلم از اين بي قراري نجات پيدا كنه.

اي كاش اشكانم از اين واژه ها داغ نبود.

به يادتم چون قلبهايمان از با هم بودن مي گويد چون حالا كه كنارمي نمي خوام هاله ي دوري يادتو نگاهتو و مهربونياتو ازم بگيره .

نمي دانم با شكوفه ي محبتي كه در دل پاييزيم و در زمستان خاطراتم شكوفه است چه كنم ؟

اينك با اشك چشمانم ابياري ان شكوفه ي كوچك را مي كنم تا روزي بتوانم با افتاب نگاهت و زمين خيس از باران چشمانم غنچه ي عشق تو را كه هم اكنون نمي خواهم باورش كنم ، در قلب من و توبشكفد و با عطر روح بخشش فضاي زندگيمان را عاشقانه تر كند . تا با نفس كشيدن صداي ضربان قلبت را در گوشهايم بشنوم و با هر دم خود روح مرده ام را زنده كني و خاكستر غم را از وجودم بزدايي.

اي كاش مي دانستي كه چگونه برايت مي نويسم و چه نيرويي اين قلم را بر صفحات دفترم مي نگارد و واژه ها را ديوانه وار كنار هم مي چيند .

اي كاش مي دانستي كه امروز دوريت بوي نبودنت را مي داد و من براي دوري از اين حس نفس را در سينه ام حبس كردم و چشمانم را بر ثانيه هاي ساعت و گذر روز بستم تا هيچ گاه و در هيچ لحظه در گوشه و كنار زندگيم دوريت لمس نشود.

ولي بدان هر لحظه بيادت بودم و همين قوت بودن بود و نيروي نوشتن و شبنم چشمانم تا زندگيم راتر و تازه حفظ كند .

با دوري لحظه ي تو در يك روز طولاني بهار چگونه مي توانم ثانيه هاي دوريت را در برگ ريزان پاييز و سردي زمستان تحمل كنم .

هيچ گاه به نوشتن براي تو اينگونه با دستاني لرزان ، چشماني گريان ، فكري پريشان و قلبي بي قرار نمي انديشيدم ولي اكنون بايد بپذيرم كه انچه در ته ته دلم فرياد مي زند و قلب و سينه ام را مي شكافد به ذهنم رسوخ مي كند ، واژه ها را مي چيند و در اين صفحات به رقص در مي اورد عشق توست .

پس بگذار بگويم :دوستت دارم ...

با اينكه حضورت رااحساس مي كنم و دستانت را لمس ؛ با اين حال باز سايه ي تنهايي زندگيم را پر از ابر مي كند و لحظه هاي تنهاييم را باراني .

كجايي ان هنگام كه دلم هوايت را مي كند و عرصه ي روزگار در غروب روزهايم مرا در تنهايي خود خفه مي كند . چه كنم جز گريستن كه شايد ارامم كند .

اگر لازمه ي با تو بودن همين تنهايي ست بگذار تنها بمانم . اگر با تو بودن تاوانش شمارش ثانيه هاي تنهايي ست پس بايد پرداخت . ولي بگذار شكايت كنم چون مي دانم اين تنهايي حق من نيست .بگذار بنالم چون خيره شدن به عقربه هاي گذر زمان و تيك تيك ياداوري دوري از تو برايم سخت طاقت فرساست .

اي كاش راهي بود برايمان تا مي گفتم گفتني ها را .هر چند تو اگاهي از ديواري كه بينمان ست و حصاري كه من و تو را ازهم دور نگاه مي دارد.

مي داني عيب من عاشق چيست ؟

حس حضورت را همچون بودنت مي پندارم و همان گونه برايم شيرين و دل انگيز است .اما گاهي كه چشمانم را بر روي حقايق دور دست زندگيم باز مي كنم و پرده هاي بي اعتنايي را كنار مي زنم مي بينم كه چقدر تنهايم وقتي تو كنارم نيستي ،وقتي صدايت را نمي شنوم و از نگاهت دورم .

چقدر تنهايم وقتي چشم بر راهي مي دوزم كه مي دانم تو در ان قدم نمي زني . مي دانم كه بايد تحمل كنم ساعات دير گذر دوري را .

ولي به من بگو كه هم اكنون چه كنم وقتي سعي بر ان دارم تا فضاي غمگين دلم را با اين واژه ها عوض كنم .

وقتي الان نياز دارمت و تو نيستي .وقتي مي خواهم از دلم ، از احساسم بگويم وتو نيستي.

وقتي به دستانت نياز دارم تا با گرماي خود سردي حاكم بر دلم را بميراند و تو نيستي .

الان نياز بر ان دارم تا در اغوشت غرق شوم ولي ...

چه كنم ؟

تو بگو .

قفل سنگي در دلم را شكستم و پنجره هايش را رو به طلوع خورشيد گشودم . در اين فصل بهار نمي دانم مي توانم در غبارروبي دلم تو را نيز فراموش كنم يا نه .

مي خواهم پرنده ي دلم را در فضاي عشقي كه با هم ساختيم به پرواز دراورم تا زخم بالهايش را كه از دوريمان سالها او را گوشه نشين دل شكته ام كرد تسكين يابد .

ودوباره صداي تو در فضاي وجودم بپيچد و شميم تو را در روح و روان خسته ام استشمام كنم .

اه... چه كنم با قطرات اشكي كه چشمانم را تسخير كرده اند و بغضي كه سينه ام را مي شكافد و بياني كه سالهاست فريادي را در خود حبس كرده تا مبادا نامت را بر زبان اورد و خاطرات گذشته تجديد شود .

نمي خواهم اشكانم بر صفحات قلبم بنشيند تا هيچ گاه دفتر ذهنم ورق نخورد تا به ياد رفتنت نباشم و روزهاي با تو بودن در ثاتيه ي خلاصه و از پس چشمانم گذر كند .

مي خواهم هاله ي كه در تمامي  وجودم سايه افكنده را كنار زنم تا بدانم در وجود تاريك و پر از سكوتم بدنبال چه ميگردم كه اينگونه با امواج كوبنده اش بر من تازيانه مي زند .

خدايانوري از حضورت را در اين ظلمات بتابان تا بدانم مسير زندگيم  در كدامين خاطره گمشده است .

فقط مي خواهم اشكانم سخن بگويند از بي رحمي چشمانت و از سنگ دلي كه هيچ گاه باورم نكرد

هيچ گاه صداي تپش قلبم را نشنيدي و اتشي كه دلم را پر از اه مي كردخيلي بي معرفتي

حالا در اين زمان مي خواهم با فرياد بگريم و بنويسم تا شايد صداي هق هق غمي كه مرا در بر گرفته به گوشت رسد .

بدان سخت نيست  باور دل شكسته ام

اي كاش مي شنبدي صداي قدمهايم را به سويت  مي دود و دري از دلت را برايم مي گشودي

اي كاش ميدانستي كه امروز با صداي بلند برايت مي گريم نه در سكوت

اي كاش مي دانستي كه امروز چگونه ثانيه ها را مي شمردم تا صدايت را بشنوم

اي كاش مي دانستي با چشماني پر از اشك ارزو مي كردم تا امواج صدايت فضاي گوشم را پر كند و طنيني از حضورت در تنهايي من مي نواخت

اي كاش مي دانستي با گونه هايي خيس از باران چشمانم دارم برايت مي نويسم

و با چشماني تار عقربه هاي ساعت را مي نگرم ..................

اي كاش اين واژه ها ارامم مي كرد ولي هيچ كدام قادر نيستند تا جاي خالي تو ار برايم پر كنند.

سايه ي حضورت همچون چتري در هواي ابري زندگي من ست ولي مي داني يار زير چتر كه همپاي چشمان گريانم صداي قدمهايش به گوش مي رسد كيست ؟

نمي دانم اگر بداني كه ان تنهايي ست  باز هم از من دور خواهي ماند يا نه ؟

در كنارمي  ومن شبها خاطرات با هم بودن را با چشماني پر از افسوس در سياهي و سكوت ورق مي زنم تا راهي يابم براي فرار از اين تنهايي .

شمارش ثانيه ها  و  شبنم چشمانم سر برگ زندگي من ست . مي دانم كه مي داني من از اين دوري رنجورم و خسته و من نيز مي دانم راهي نيست براي شكستن اين ديوار سخت ومحكم .

مي دانم كه با تو بودن در اين ره تنها فرصت من ست و نيز مي دانم كه اين تنها رهي ست كه من و تو ما مي شويم . اين را برگزيدم چون مي دانم لحظه ي با هم بودن تسكيني ست براي اين دوري و هاله ي براي تنهايي ما .

بر ان ديورا سخت و محكم مي نويسم از روزهاي شيرين با هم بودن . مي داني چرا ؟

سالهاست شنيده ام كه مي گويند دل سنگ روزي اب خواهد شد .

دلم تنگه از اين دنيا خداي من چرا تنهام

ستاره ها تك تك مي درخشند و تو اي اسمان ابي امشب مهتابي خواهي بود و زمين را روشنايي خواهي داد تا ان تنها و غريب راه بي پايان خويش را طي كند .

چه بي صدا مي رود و اشكان تو چه بي صدا مي چكد و دلت در چه سكوتي مي شكند .

پس كجاست ان فريادي كه سر دهي و از ابرهاي اندوه شكايت كني ؟

اهاي در جاده هاي تنهايي ، در سياهي شب بدنبال چه مي گردي ؟

بر ديوارهاي اين شهر از چه مي نويسي ؟

و در انتظار باور كدامين طلوعي؟

و تو اسمان ابي دگر نبار و بدان دگر چشماني نيست كه مونس چشمانت باشد.

و دستاني كه ......

وليمن مي گم ابي بمان . انقدر ببار تا ابرهاي پراكنده و سياهي كنار رود .

ببار و خاطرات تلخ گذشته را با خود ببر.

در اين روزها هيچ از خدايمان نمي خواهم جز اينكه بگويم

خدايا خيلي بي معرفتي

تنها تر از تو هم . من .

ولي تو هيچ وقت منو نديدي .تنهايمو نديدي . غمي كه داره از پا درم مي ياره رو نديدي.

خوش بحالت . تو تنها نيستي . حداقل دو تا بنده ي مخلص داري كه بدون ريا و دروغ باهات درد دل كنند .

اي كاش منو ناديده نمي گرفتي . تو كه مي دوني چقدر تنهام .

اي كاش اشكامو مي ديدي كه داره گله مي كنه . از اين بي انصافي .

نمي دونم خدايا چي بهت بگم ولي اي كاش رفتن ما ادما ازاين دنيا مثل اومدنمون غير ارادي نبود.

من شاكيم از اين دنيا از اين كه حق من نيست كه تنها باشم .

حق من اين همه بي مهري نيست .

حق من با اين غم بزرگ زيستن نيست .

حق من از اين دنيا چيه ؟

در برابر ديدگانم روزهايم را مي بينم كه در راه ترديد با عطشي چنان جان مي دهند و چشمانم كه اشكانش را مي شمارد تا روزهايي از دست را بشمرد . روزهايي كه بي همدم و ياري گذشت و اغوش گرمي نبود تا پناهم دهد . روزهايي كه در اتاقي خلاصه مي شد . پنهاني مي گريست و تنها شاهد تنهايش ديواري ست كه مي شنيد صداي پر بغضم را .

نمي دانم اين چند سال در چند روز ، چند ساعت و در چه دقايق و ثانيه هايي خلاصه مي شود .

محبوس بودن در اين لحظات و هم نشيني با اين اتاق سالهاست كه عادت من ست .

اين زنجير اسارت دگر دردي نيست كه زخم وجودش ازارم دهد . شايد تنهايي در من خلاصه شود و لي اين اتاق زبان گوياي بيان من ست كه با اندوهي فراوان در تاريكيش مي نويسم.

 در و ديوار اين اتاق با تمام واژه هايم اشناست .

مي دانم در اين دنيا چيزي هست كه غم را مي شناسد و سكوت در برابر اين بي رحمي ها برايش غريب نيست.

اري ، ان دوست ديواري ست كه بارها براي گله كردن از اين دنيا و رهايي از غمي كه در بر گرفته مرا با مشتي گره كرده بر ان كوبيدم ولي او اه نگفت .

دوستي ست كه بر ان تكيه كردم و گاهي واژه هايم را بر ان نگاشتم و او پا به پاي من گريست . صداي اشكانش را مي شنيدم و با نگاهي به من لبخند مي زد .

فرصت فرياد زدن را از من نگرفت و در تمام روزنه هاي وجودش صدايم را خفه كرد تا من از تنهايي خود براي مرماني كه خبر ندارند از درد تنهايي و بي وفايي سخن نگويم .